١٧ فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ
١٨ وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ عَشِيّاً وَ حِينَ تُظْهِرُونَ
١٩ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ يُحْيِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ كَذلِكَ تُخْرَجُونَ
ترجمه:
١٧- منزه است خداوند به هنگامى كه شام مى‌كنيد و صبح مى‌كنيد.
١٨- و حمد و ستايش مخصوص اوست در آسمان‌ها و زمين، و به هنگام عصر و هنگامى كه ظهر مى‌كنيد.
١٩- او زنده را از مرده بيرون مى‌آورد، و مرده را از زنده؛ و زمين را پس از مردنش حيات مى‌بخشد؛ و به همين گونه روز قيامت (از گورها) بيرون آورده مى‌شويد!
تفسير:
تسبيح و حمد در همه حال براى خدا است
بعد از بحث‌هاى فراوانى كه در آيات گذشته در مورد «مبدأ» و «معاد» و بخشى از پاداش مؤمنان و كيفر مشركان آمد، در آيات مورد بحث به تسبيح و حمد پروردگار، و تنزيه و تقديس او از هرگونه شرك و نقص و عيب پرداخته، مى‌فرمايد: «تسبيح و تنزيه از آن خدا است، به هنگامى كه شام مى‌كنيد و هنگامى كه صبح مى‌كنيد» «فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ».
***