هويدا مى‌گردد» «فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَهُمْ فِي رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ».
«يُحْبَرُون» از ماده «حبر» (بر وزن قشر) به معنى اثر جالب و خوب است، و به حالت شادى و سرورى كه آثار آن در چهره ظاهر گردد، نيز گفته مى‌شود، و از آنجا كه قلب بهشتيان چنان مالامال از شادى و سرور است كه آثار آن در تمام وجودشان ظاهر مى‌گردد، اين تعبير در مورد آنها به كار رفته است.
«رَوْضَة» به معنى محلى است كه آب و درخت فراوان دارد، لذا به باغ‌هاى خرم و سرسبز «روضة» اطلاق مى‌شود، و اگر مى‌بينيم در اينجا اين كلمه به صورت نكره آمده است، براى تعظيم و بزرگداشت آن است، يعنى در بهترين و برترين باغ‌هاى زيبا و سرورانگيز بهشت غرق نعمت، خواهند بود.
***
«و اما آنها كه كافر شدند و آيات ما و لقاى آخرت را تكذيب كردند، آنها براى عذاب الهى احضار مى‌شوند» «وَ أَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ لِقاءِ الآخِرَةِ فَأُولئِكَ فِي الْعَذابِ مُحْضَرُونَ».
جالب اين كه، در مورد بهشتيان، تعبير «يُحْبَرُون» آمده، كه نشان رضايت همه جانبه آنها است، ولى درباره دوزخيان به «مُحْضَرُون» تعبير مى‌كند، كه دليل بر نهايت كراهت و ناخوشايندى آنها است، زيرا احضار كردن در مواردى اطلاق مى‌شود كه بر خلاف ميل باطنى انسان، صورت مى‌گيرد.
نكته ديگر اين كه: در مورد بهشتيان «ايمان» و «عمل صالح» را هر دو قيد مى‌كند، در حالى كه در مورد دوزخيان، تنها به عدم ايمان (انكار مبدأ و معاد) قناعت نموده است، اشاره به اين كه: براى ورود در بهشت، تنها ايمان كافى نيست، عمل صالح نيز لازم است، اما براى دخول در دوزخ، عدم ايمان كافى است، هر چند گناهى از او سر نزده باشد، چرا كه كفر، خود، بزرگترين گناه است!.
***