آن يكى، رباخوارى را مايه افزايش درآمد، و اين يكى مايه وبال و بدبختى و زيان.
آن يكى جهاد را مايه دردسر، و شهادت را به معنى نابودى، و اين يكى جهاد را رمز سربلندى، و شهادت را حيات جاويدان مى‌شمرد.
آرى، افراد بى ايمان تنها ظاهرى از زندگى دنيا را مى‌بينند و از آخرت غافلند (يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ).
***
٣- تطبيق تاريخى
براى اين كه بدانيم شكست «روميان» از «ايرانيان»، و سپس پيروزى آنها در چه مقطع تاريخى واقع شده است، كافى است بدانيم: در تواريخ امروز، در دوران «خسروپرويز»، به يك دوران جنگ طولانى ميان ايرانيان و روميان برخورد مى‌كنيم، كه بيست و چهار سال دوام يافت، از ٦٠٤ ميلادى تا ٦٢٨ به طول انجاميد.
در حدود سنه ٦١٦ ميلادى دو سردار معروف ايرانى به نام «شهربراز» و «شاهين» به قلمرو روم شرقى حمله كردند، آنها را شكست سختى دادند، و منطقه شامات و مصر و آسياى صغير را مورد تاخت و تاز قرار دادند، دولت روم شرقى كه گرفتار شكست سختى شده بود تا آستانه انقراض پيش رفت، و دولت ايران تمام متصرفات آسيائى او را با مصر تسخير كرد.
و اين در حدود سال هفتم بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله بود.
ولى پادشاه روم «هرقل» از سال ٦٢٢ ميلادى، تهاجم خود را به ايران شروع كرد و شكست‌هاى پى‌درپى به سپاه «خسروپرويز» وارد ساخت، و تا سال ٦٢٨ ميلادى جنگ‌هائى كه به نفع روميان بود ادامه يافت، «خسروپرويز» شكست