سپس مى‌افزايد: «اين مردم كوتاه بين، تنها ظاهرى از زندگى دنيا را مى‌بينند، و از آخرت و پايان كارها بى‌خبرند»! «يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ».
آنها تنها از زندگى دنيا آگاهند، و تازه از اين زندگى نيز به ظاهرى قناعت كرده‌اند، مجموعه‌اى از سرگرميها و لذات زودگذر و خوابها و خيال‌ها، برداشت آنها را از زندگى دنيا تشكيل مى‌دهد، غرور و غفلتى كه در اين برداشت نهفته است بر كسى پوشيده نيست.
اگر آنها باطن و درون اين زندگى دنيا را نيز مى‌دانستند، براى شناخت آخرت كافى بود، چرا كه دقت كافى در اين زندگى زودگذر، نشان مى‌دهد كه حلقه‌اى است از يك سلسله طولانى، و مرحله‌اى است از يك مسير بزرگ، همان گونه كه دقت در زندگى دوران جنينى، نشان مى‌دهد كه هدف نهائى خود اين زندگى نيست، بلكه اين يك مرحله مقدماتى براى زندگى گسترده‌اى است.
آرى، آنها تنها ظاهرى از اين زندگى را مى‌بينند، و از محتوا و مفاهيم و مكنون آن غافلند.
جالب اين كه، با تكرار ضمير «هُمْ» به اين حقيقت اشاره مى‌كند، كه علت اين غفلت و بى‌خبرى، خود آنها هستند، درست مثل اين كه كسى به ما بگويد:
مرا از اين امر، تو غافل كردى، و در جواب بگوئيم: تو خودت غافل شدى، يعنى سبب غفلت خودت بودى.
***
نكته‌ها:
١- اعجاز قرآن از دريچه علم غيب
١- يكى از طرق اثبات اعجاز قرآن، خبرهاى غيبى قرآن است كه يك نمونه