شكست، و طبعاً پيشگوئى از پيروزى طرف مغلوب ظرف چند سال آينده واجد اهميت بيشترى خواهد بود، كه جز از طريق اعجاز قابل پيش‌بينى نيست!
آن گاه اضافه مى‌كند: «آنها (روميان) بعد از مغلوبيت، به زودى غلبه خواهند كرد» «وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ».
با اين كه، جمله «سَيَغْلِبُونَ» (به زودى غالب مى‌شوند) براى بيان مقصود كافى بود، ولى مخصوصاً تعبير «مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ» (بعد از مغلوبيتشان) بر آن افزوده شده است، تا اهميت اين پيروزى آشكارتر گردد، چرا كه غالب شدن يك جمعيت مغلوب، آن هم در نزديكترين و نيرومندترين مرزهايش، در يك مدت كوتاه، غير منتظره است و قرآن صريحاً از اين حادثه غير منتظره خبر مى‌دهد.
***
آن گاه حدود سال‌هاى آن را با اين عبارت بيان مى‌كند: «در چند سال»! «فِي بِضْعِ سِنِينَ».
و مى‌دانيم، مفهوم تعبير «بِضْع» حداقل «سه»، و حداكثر آن «نُه» مى‌باشد. «١»
و اگر مى‌بينيد خداوند از آينده خبر مى‌دهد، به خاطر آن است كه «همه چيز و همه كار به دست او است، چه قبل از پيروزى و چه بعد از پيروزى اين قوم شكست خورده» «لِلَّهِ الأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ».
بديهى است، بودن همه چيز به دست خدا، و به فرمان و اراده او، مانع از اختيار و آزادى اراده ما، و تلاش و كوشش و جهاد در مسير اهداف مورد نظر، نيست، به تعبير ديگر، اين عبارت نمى‌خواهد اختيار را از ديگران سلب كند، بلكه مى‌خواهد اين نكته را روشن سازد كه، قادر بالذات و مالك على الاطلاق