٦٧ أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنا حَرَماً آمِناً وَ يُتَخَطَّفُ النَّاسُ مِنْ حَوْلِهِمْ أَ فَبِالْباطِلِ يُؤْمِنُونَ وَ بِنِعْمَةِ اللَّهِ يَكْفُرُونَ
٦٨ وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جاءَهُ أَ لَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْكافِرِينَ
٦٩ وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ
ترجمه:
٦٧- آيا نديدند كه ما حرم امنى (براى آنها) قرار داديم در حالى كه مردم را در اطراف آنان مى‌ربايند؟! آيا به باطل ايمان مى‌آورند و نعمت خدا را كفران مى‌كنند؟!
٦٨- چه كسى ستمكارتر از آن كس است كه بر خدا دروغ بسته، يا حق را پس از آن كه به سراغش آمده تكذيب نمايد؟ آيا جايگاه كافران در دوزخ نيست؟!
٦٩- و آنها كه در راه ما (با خلوص نيت) جهاد كنند، قطعاً به راه‌هاى خود، هدايتشان خواهيم كرد؛ و خداوند با نيكوكاران است.
شأن نزول:
در تفسير «درّ المنثور» ذيل آيه مورد بحث از «ابن عباس» چنين نقل شده:
«گروهى از مشركان گفتند: اى محمّد! اگر ما داخل در دين تو نمى‌شويم تنها به خاطر اين است كه مى‌ترسيم، مردم ما را بربايند (و به سرعت نابود كنند) چون جمعيت ما كم است و جمعيت مشركان عرب بسيارند، به محض اين كه: به آنها خبر رسد كه ما وارد دين تو شده‌ايم، به سرعت ما را مى‌ربايند، و خوراك يك نفر