شرك آنها به كجا خواهد رسيد؟ و آنها را به چه سرنوشت شومى گرفتار خواهد ساخت؟ «لِيَكْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ وَ لِيَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ».
گرچه ظاهر آيه در اينجا امر به كفر و انكار آيات الهى است، اما بديهى است منظور از آن تهديد است، درست مثل اين كه به يك شخص جنايتكار ستمگر مى‌گوئيم: هر جنايتى از دستت مى‌آيد بكن، اما به زودى نتيجه تلخ اعمالت را يكجا خواهى چشيد!.
در اين گونه عبارات، گرچه صيغه امر به كار مى‌رود اما هدف از آن تهديد است، نه طلب.
جالب اين كه، جمله «فَسُوفَ يَعْلَمُون»، به صورت مطلق آمده، نمى‌گويد، چه چيز را خواهند دانست، بلكه مى‌گويد: «به زودى خواهند دانست» اين اطلاق كلام براى آن است كه مفهومش هر چه وسيع‌تر باشد، و ذهن شنونده در هيچ حدى محدود نگردد، نتيجه اعمال: عذاب الهى، رسوائى در دو جهان، و هرگونه بدبختى ديگر.
***
نكته:
شدائد زمينه ساز شكوفائى فطرت است
به خواست خداوند، در ذيل آيه ٣٠ سوره «روم» پيرامون فطرى بودن اصل توحيد و خداشناسى، مشروحاً سخن خواهيم گفت، آنچه در اينجا ذكر آن لازم است اين است كه، قرآن مجيد در آيات فراوانى از مشكلات و سختى‌ها به عنوان يك وسيله ظهور و بروز اين فطرت انسانى، سخن مى‌گويد:
در يك جا مى‌گويد: وَ ما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ ثُمَّ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْئَرُونَ* ثُمَّ إِذا كَشَفَ الضُّرَّ عَنْكُمْ إِذا فَرِيقٌ مِنْكُمْ بِرَّبِهِمْ يُشْرِكُونَ: «آنچه از