معجزه بود، ولى در زندگى روزمره مردم اثرى نداشت، اما قرآن هم معجزه است و هم برنامه كامل زندگى و مايه رحمت.
***
و از آنجا كه هر مدعى نياز به شاهد و گواه دارد، در آيه بعد مى‌فرمايد: «بگو همين بس كه خدا ميان من و شما گواه است» «قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ شَهِيداً».
بديهى است، هر قدر آگاهى شاهد و گواه بيشتر باشد، ارزش شهادت او بيشتر است، لذا در جمله بعد اضافه مى‌كند: «خدائى گواه من است كه تمام آنچه را در آسمانها و زمين است مى‌داند» «يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ».
حال ببينيم، خداوند چگونه بر حقانيت پيامبرش گواهى داده؟
ممكن است اين گواهى، گواهى عملى باشد؛ زيرا وقتى خداوند معجزه بزرگى همچون قرآن را در اختيار پيامبرش قرار مى‌دهد، سند حقانيت او را امضاء كرده است، مگر ممكن است، خداوند حكيم عادل، معجزه را در اختيار فرد دروغگوئى (العياذ باللَّه) بگذارد؟ بنابراين اعطاى معجزه به شخص پيامبر، خود بهترين طرز گواهى دادن خدا به نبوت او است.
علاوه، بر گواهى عملى فوق، در آيات متعددى از قرآن مجيد گواهى قولى نيز داده شده، چنان كه در آيه ٤٠ سوره «احزاب» مى‌خوانيم: «ما كانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَدٍ مِنْ رِجالِكُمْ وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ».
و در آيه ٢٩ سوره «فتح» نيز آمده است: مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ: «محمّد رسول خدا است و كسانى كه با او هستند در برابر كفار خشن، و در ميان خودشان رحيم و مهربانند».
بعضى از مفسران گفته‌اند: اين آيه در پاسخ بعضى سران يهود در «مدينه»