امام عليه السلام، در پاسخ نامه‌اى كه از فلسفه نماز در آن سؤال شده بود، چنين فرمود:
«علت تشريع نماز اين است كه، توجه و اقرار به ربوبيت پروردگار است، مبارزه با شرك و بت پرستى، و قيام در پيشگاه پروردگار در نهايت خضوع و نهايت تواضع، اعتراف به گناهان و تقاضاى بخشش از معاصى گذشته، و نهادن پيشانى بر زمين، همه روز، براى تعظيم پروردگار!
و نيز هدف اين است كه: انسان همواره هشيار و متذكر باشد، گرد و غبار فراموشكارى بر دل او ننشيند، مست و مغرور نشود، خاشع و خاضع باشد، طالب و علاقمند افزونى در مواهب دين و دنيا گردد.
علاوه بر اين كه، مداومت ذكر خداوند در شب و روز، كه در پرتو نماز حاصل مى‌گردد، سبب مى‌شود: انسان مولا و مدبر و خالق خود را فراموش نكند، روح سركشى و طغيانگرى بر او غلبه ننمايد.
و همين توجه به خداوند، و قيام در برابر او، انسان را از معاصى باز مى‌دارد و از انواع فساد جلوگيرى مى‌كند». «١»
***