تقويت مى‌كند، و نهال تقوى را در دل پرورش مى‌دهد، و مى‌دانيم «ايمان» و «تقوا» نيرومندترين سدّ در برابر گناه است، و اين، همان چيزى است كه در آيه فوق به عنوان نهى از فحشاء و منكر، بيان شده است، و همان است كه در احاديث متعددى، مى‌خوانيم: افراد گناهكارى بودند كه شرح حال آنها را براى پيشوايان اسلام بيان كردند، فرمودند: غم مخوريد، نماز آنها را اصلاح مى‌كند، و كرد.
٤- نماز، غفلت‌زدا است، بزرگترين مصيبت براى رهروان راه حق آن است كه هدف آفرينش خود را فراموش كنند، و غرق در زندگى مادى و لذائذ زود گذر گردند، اما نماز، به حكم اين كه: در فواصل مختلف، و در هر شبانه روز پنج بار انجام مى‌شود، مرتباً به انسان اخطار مى‌كند، هشدار مى‌دهد، هدف آفرينش او را خاطر نشان مى‌سازد، موقعيت او را در جهان به او گوشزد مى‌كند، و اين نعمت بزرگى است كه انسان، وسيله‌اى در اختيار داشته باشد، كه در هر شبانه روز چند مرتبه قويّاً به او بيدار باش گويد.
٥- نماز خود بينى و كبر را در هم مى‌شكند، چرا كه انسان در هر شبانه روز، هفده ركعت، و در هر ركعت، دو بار پيشانى بر خاك در برابر خدا مى‌گذارد، خود را ذره كوچكى، در برابر عظمت او مى‌بيند، بلكه صفرى در برابر بى‌نهايت.
پرده‌هاى غرور و خود خواهى را كنار مى‌زند، تكبر و برترى جوئى را در هم مى‌كوبد.
به همين دليل «على» عليه السلام در آن حديث معروفى كه فلسفه‌هاى عبادات اسلامى در آن منعكس شده است، بعد از ايمان، نخستين عبادت را كه نماز است با همين هدف، تبيين مى‌كند مى‌فرمايد: فَرَضَ اللَّهُ الإِيمَانَ تَطْهِيراً مِنَ الشِّرْكِ وَ الصَّلاةَ تَنْزِيهاً عَنِ الْكِبْرِ ...: «خداوند ايمان را براى پاكسازى انسانها از شرك