تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٤
به توانائى او بر اعاده اين حيات پى ببرند.
در حقيقت همان گونه كه اثبات توحيد، گاه از مشاهده «آيات انفسى» است و گاه «آيات آفاقى»، اثبات معاد نيز از هر دو طريق انجام مىگيرد.
امروز، اين آيه مىتواند براى دانشمندان معنى دقيقتر و عميقترى ارائه دهد و آن اين كه: بروند و آثار موجودات زنده نخستين را به صورت فسيلها و غير آن، در اعماق درياها، در دل كوهها، و در لابلاى طبقات زمين ببينند، و به گوشهاى از اسرار آغاز حيات در كره زمين، و عظمت و قدرت خدا، پى برند، و بدانند: او بر اعاده حيات قادر است. «١»
ضمناً، واژه «نشأه» در اصل به معنى ايجاد و تربيت چيزى است، و گاه از دنيا به «نشأه اولى» و از قيامت به «نشأه آخرت» تعبير مىشود.
اين نكته نيز قابل توجه است كه: در ذيل آيه گذشته، «إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ» آمده بود، و در اينجا «إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»، اين تفاوت ممكن است به خاطر آن باشد كه اولى يك مطالعه محدود را بيان مىكند و دومى يك مطالعه وسيع و گسترده را.
***
پس از آن به ذكر يكى از مسائل مربوط به معاد، مىپردازد، و آن مسأله «رحمت» و «عذاب» است مىگويد: «او در قيامت هر كس را بخواهد و مستحق بداند، مجازات مىكند، و هر كس را بخواهد و لايق ببيند، مورد رحمت قرار مىدهد، و به سوى او بازگشت مىكنيد» «يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ يَرْحَمُ مَنْ يَشاءُ وَ إِلَيْهِ تُقْلَبُونَ».