قابل صدق و كذب است. «١»
***
سپس، براى اين كه تصور نشود، اين دعوت كنندگانِ به كفر و شرك و بت‌پرستى و ظلم، در برابر اين عملشان مجازاتى ندارند، در آيه بعد مى‌افزايد:
«آنها بارهاىِ سنگين گناهانشان را بر دوش مى‌كشند، و بارهاى ديگرى را اضافه بر بارهاى سنگين خودشان»! «وَ لَيَحْمِلُنَّ أَثْقالَهُمْ وَ أَثْقالًا مَعَ أَثْقالِهِمْ».
اين بار گناه اضافى، همان بارِ گناه اضلال و اغوا كردن و تشويق ديگران به گناه است، همان بار سنت بد گذاردن، كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: مَنْ سَنَّ سُنَّةً سَيِّئَةً فَعَلَيْهِ وِزْرُها وَ وِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِها مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ وِزْرِهِ شَىْ‌ءٌ: «كسى كه سنت بدى بگذارد، گناه آن سنت و گناه كسانى كه به آن عمل مى‌كنند بر او است، بى آن كه از گناه عمل كنندگان چيزى كاسته شود». «٢»
مهم اين است كه آنها در تمام گناهان ديگران نيز شريكند، بى‌آن كه سر سوزنى از گناه آنان كاسته شود.
و در پايان آيه مى‌افزايد: «آنها به طور قطع در روز قيامت از افتراها و دروغ‌هائى كه مى‌بستند سؤال مى‌شوند، و بايد خود جوابگوى آن باشند» «وَ لَيُسْئَلُنَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَمَّا كانُوا يَفْتَرُونَ».
در اينجا سؤال ديگرى پيش مى‌آيد كه: منظور از اين افتراء كه بايد در قيامت