تحت فشار قرار دادند، و مجازات‌هاى الهى فوراً دامان آنها را نگرفت، خدا از آنها غافل است، و يا قدرت بر عذاب آنها را ندارد.
مى‌فرمايد: «آيا كسانى كه «سيئات» را انجام مى‌دهند، گمان كردند بر ما پيشى خواهند گرفت؟ و از چنگال كيفر ما رهائى خواهند يافت؟ چه بد قضاوتى كردند»! «أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ أَنْ يَسْبِقُونا ساءَ ما يَحْكُمُونَ».
مهلت الهى، آنها را مغرور نكند، كه اين نيز براى آنها آزمونى است و فرصتى براى توبه و بازگشت.
اين كه: بعضى از مفسران آيه فوق را اشاره به مؤمنين گنهكار دانسته‌اند، به هيچ وجه مناسب سياق آيات نيست، بلكه قرائن گواهى مى‌دهد: منظور مشركان و كفار است.
***
آن گاه، بار ديگر به سراغ برنامه‌هاى مؤمنان و اندرز به آنها رفته مى‌گويد:
«هر كسى كه اميد لقاء پروردگار دارد، بايد آنچه در توان دارد از اطاعت فرمان او مضايقه نكند؛ زيرا سرانجام، زمانى را كه خداوند تعيين كرده، فرا مى‌رسد» «مَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَأتٍ». «١»

آرى، اين وعده الهى تخلف ناپذير است، و راهى است كه به هر حال بايد پيموده شود.
از اين گذشته، خداوند، سخنان شما را مى‌شنود، و از اعمال و نيات شما آگاه است كه «او شنوا و دانا است» «وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ».
در اين كه: منظور از «لقاء اللَّه» (ملاقات پروردگار) چيست؟ بعضى، آن را