منافقان، ده حسنه براى او نوشته مى‌شود». «١»
مخصوصاً، درباره تلاوت سوره «عنكبوت» و «روم» در ماه رمضان، در شب بيست و سوم، فضيلت فوق‌العاده‌اى وارد شده است تا آنجا كه در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الْعَنْكَبُوتِ وَ الرُّومِ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ لَيْلَةَ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِينَ فَهُوَ وَ اللَّه مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ لَا أَسْتَثْنِي فِيهِ أَبَداً وَ لاأَخَافُ أَنْ يَكْتُبَ اللَّه عَلَيَّ فِي يَمِينِي إِثْماً وَ إِنَّ لِهَاتَيْنِ السُّورَتَيْنِ مِنَ اللَّه مَكَاناً: «هر كس، سوره «عنكبوت» و «روم» را در ماه رمضان، شب بيست و سوم تلاوت كند، به خدا سوگند اهل بهشت است، و من هيچ كس را از اين مسأله استثناء نمى‌كنم، و نمى‌ترسم كه خداوند در اين سوگند قاطع من، گناهى بر من بنويسد، و مسلماً اين دو سوره در پيشگاه خدا بسيار ارج دارد». «٢»
بدون شك، محتواى پربار اين دو سوره، و درسهاى مهم توحيدى آن، و برنامه‌هاى سازنده عملى كه در اين دو سوره ارائه شده، كافى است هر انسانى را كه اهل انديشه و الهام و عمل باشد، به بهشت جاويدان سوق دهد.
بلكه، شايد اگر تنها از نخستين آيه سوره «عنكبوت» الهام بگيريم، مشمول سوگند امام صادق عليه السلام شويم، همان آيه‌اى كه مسأله امتحان عمومى انسانها را مطرح مى‌كند و مى‌گويد: همه، بدون استثناء در بوته آزمايش‌ها قرار مى‌گيرند تا سيه‌روى شوند آنها كه غش دارند.
چگونه ممكن است انسان، اين آزمون عظيم را كاملًا باور داشته باشد و خود را براى آن آماده نسازد؟ و اهل تقوا و پرهيزگارى نگردد؟
***