يا هنگامى كه قرآن مى‌گويد: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّه وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّه تَوَّاباً رَحِيماً: «اگر آنها هنگامى كه به خود ستم مى‌كنند (و مرتكب گناهى مى‌شوند) نزد تو آيند، و از خدا طلب آمرزش كنند، و پيامبر نيز براى آنها استغفار كند، خدا را تواب و رحيم مى‌يابند» «١» دعوت به سوى شرك است؟!
حقيقتِ شفاعت و توسل نيز چيزى جز اين نيست. «٢»
***
پروردگارا! نورِ توحيد و معرفتت را در قلب ما بيفكن! تا جز تو نبينيم و جز تو نجوئيم و جز تو نخواهيم!
خداوندا! ارتباط ما را به ذات پاكت روز به روز محكم‌تر كن! تا از اين طريق بقاء و جاودانگى ذاتت در روح ما پرتوافكن گردد!
بارالها! محبت دنيا، برترى‌جوئى، فساد در ارض را از جان ما دور كن! و ما را در صف پرهيزگاران كه عاقبت نيك براى آنها است، قرار ده! (وَ الْعاقُبَةُ لِلْمُتَّقِيْن).
آمِيْنَ يا رَبَّ الْعالَمِيْنَ
پايان سوره قصص
٢١/ رمضان المبارك/ ١٤٠٣
١٢/ ٤/ ١٣٦٢