تفسير:
وعده بازگشت به حرم امن خدا
اين آيات كه آخرين آيات سوره «قصص» است پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را مخاطب ساخته، و به دنبالِ بيان گوشه‌هائى از زندگى «موسى بن عمران» عليه السلام و مبارزه او با فرعونيان، بشارتى به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و دستورالعمل‌هاى مؤكدى به او مى‌دهد.
گفتيم: نخستين آيه، از اين آيات، طبقِ مشهور، در سرزمين «جحفه» در مسير پيامبر صلى الله عليه و آله به سوى «مدينه» نازل شد، او مى‌خواهد به «يثرب» برود و آن را «مدينة الرسول» كند، هسته اصلى حكومت اسلامى را در آنجا تشكيل دهد، و استعدادهاى نهفته را شكوفا سازد، و آنجا را پايگاه و سكوئى براى دستيابى به حكومت گسترده الهى و اهدافش، قرار دهد، اما با اين حال، عشق و دلبستگى او به «مكّه» سخت او را آزار مى‌دهد، و دورى از اين حرم امن الهى براى او بسيار ناگوار است.
اينجا است كه نور وحى به قلب پاكش مى‌تابد، و بشارت بازگشت به سرزمين مألوف را به او مى‌دهد، و مى‌گويد: «همان كسى كه قرآن را بر تو فرض كرد، تو را به جايگاه و زادگاهت باز مى‌گرداند» «إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى‌ مَعادٍ».
غم مخور! همان خدائى كه موسى عليه السلام را در طفوليت به مادرش بازگرداند، همان خدائى كه او را بعد از يك غيبت ده ساله از «مدين» به زادگاه اصليش بازگردانيد، تا چراغ توحيد را برافروزد و حكومت مستضعفان را تشكيل دهد، و قدرت فرعونيان طاغوتى را درهم بشكند، همان خدا تو را با قدرت و قوت تمام به «مكّه» باز مى‌گرداند، و چراغ توحيد را با دست تو در اين سرزمين مقدس برمى‌افروزد.