«قارون» به مقتضاى: «وَ لاتَبْغِ الْفَسادَ فِي الأَرْضِ» «١»
و مى‌گويند كسى كه مثل «فرعون» و «قارون» نباشد، بهشت و سراى جاويدان از آن او است، و به اين ترتيب تنها «فرعون» و «قارون» و امثال اين دو را از بهشت بيرون مى‌فرستند، و بقيه را از آن خود مى‌دانند! اينها جمله «وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ» كه در ذيل اين آيه آمده است، مورد دقت قرار نداده‌اند، آن گونه كه على عليه السلام در آن دقت فرموده». «٢»
مطلبى را كه بايد بر اين سخن بيفزائيم اين است كه: اين گروه، حتى در شناخت «فرعون» و «قارون» گرفتار اشتباه شده‌اند؛ چرا كه فرعون هم علوّ در ارض كرد و هم مفسد بود: «إِنَّهُ كانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ» «٣»
و «قارون» نيز هم فساد در زمين كرد و هم علوّ و برترى‌جوئى، به مقتضاى: «فَخَرَجَ عَلى‌ قَوْمِهِ فِي زِينَتِهِ». «٤»

در حديثِ ديگرى از اميرمؤمنان على عليه السلام چنين آمده كه به هنگام خلافتِ ظاهرى، شخصاً در بازارها قدم مى‌زد، گم شده‌ها را راهنمائى مى‌كرد، ضعيفان را كمك مى‌نمود، و از كنار فروشندگان و كسبه رد مى‌شد و اين آيه را براى آنها مى‌خواند: «تِلْكَ الدَّارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لايُرِيدُونَ عُلُوّاً فِي الأَرْضِ وَ لا فَساداً»، سپس مى‌فرمود: نُزِلَتْ هذِهِ الآيَةُ فِى أَهْلِ الْعَدْلِ وَ التَّواضُعِ مِنَ الْوُلاةَ، وَ أَهْلِ الْقُدْرَةِ مِنْ سائِرِ النَّاسِ: «اين آيه درباره زمامداران عادل و متواضع، و همچنين ساير قدرتمندان از توده‌هاى مردم نازل شده است». «٥»
يعنى، همان گونه كه من حكومت را وسيله برترى‌جوئى خودم قرار نداده‌ام، شما نيز نبايد قدرت مالى خود را وسيله سلطه بر ديگران قرار دهيد، كه سرانجام