قَوْمِهِ فِي زِينَتِهِ».
تعبير به «فِى زِيْنَتِهِ» گوياى اين حقيقت است كه، او تمام توان و قدرت خود را به كار گرفت، تا آخرين زينت و بالاترين ثروت خود را به نمايش بگذارد، و ناگفته پيدا است كه مردى با اين ثروت، چه‌ها مى‌تواند انجام دهد؟!
در تواريخ، داستانها يا افسانه‌هاى زيادى در اين زمينه نقل شده است:
بعضى، نوشته‌اند: «قارون» با يك جمعيت چهار هزار نفرى در ميان بنى اسرائيل رژه رفت، در حالى كه چهار هزار نفر، بر اسب‌هاى گران‌قيمت با پوششهاى سرخ، سوار بودند، كنيزانى سپيدروى با خود آورد كه بر زين‌هائى طلائى كه بر استرهاى سفيدرنگ قرار داشت سوار بودند، لباسهايشان سرخ، و همه غرق زينت‌آلات طلا!
بعضى، عدد نفراتِ او را هفتاد هزار نوشته‌اند، و مسائل ديگرى از اين قبيل.
ولى ما حتى اگر اينها را مبالغه‌آميز بدانيم، باز نمى‌توان انكار كرد كه او چيزهاى بسيارى براى نمايش دادن در اختيار داشت.
در اينجا طبق معمول مردم به دو گروه شدند: اكثريت دنياپرست اين صحنه خيره‌كننده، قلبشان را از جا تكان داد، آه سوزانى از دل كشيدند، و آرزو كردند: اى كاش به جاى قارون بودند، حتى يك روز، و يك ساعت، و يك لحظه! چه زندگى شيرين و جذابى! چه عالم نشاط انگيز و لذت بخشى! چنان كه قرآن مى‌گويد: «كسانى كه طالب زندگى دنيا بودند گفتند: اى كاش! ما هم مثل آنچه به قارون داده شده است داشتيم»! «قالَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا يا لَيْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِيَ قارُونُ».
«به راستى كه او بهره عظيمى از نعمتها دارد»! «إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍ».
آفرين بر «قارون» و بر اين ثروت سرشارش! چه جاه و جلالى! و چه