چند مسكن و چند مركب مى‌تواند داشته باشد؟ و به هنگام مردن، چند كفن با خود مى‌تواند ببرد؟ پس بقيه خواه ناخواه، سهم ديگران است و انسان امانت‌دار آنها!.
و چه زيبا فرمود اميرمؤمنان على عليه السلام: يَا ابْنَ آدَمَ مَا كَسَبْتَ فَوْقَ قُوتِكَ فَأَنْتَ فِيهِ خَازِنٌ لِغَيْرِكَ: «اى فرزند آدم! هر چه بيشتر از مقدار خوراكت به دست مى‌آورى خزانه‌دار ديگران در مورد آن خواهى بود»!. «١»
تفسير ديگرى براى اين جمله، در روايات اسلامى و سخنان مفسران ديده مى‌شود، كه با تفسير فوق قابل جمع است و ممكن است هر دو معنى مراد باشد، (چون استعمالِ لفظ در اكثر از معنى واحد جايز است)، و آن اين كه:
در «معانى الاخبار» از اميرمؤمنان على عليه السلام، در تفسير جمله «وَ لاتَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا» چنين آمده است: لاتَنْسَ صِحَّتَكَ وَ قُوَّتَكَ وَ فَرَاغَكَ وَ شَبَابَكَ وَ نَشَاطَكَ أَنْ تَطْلُبَ بِهَا الآخِرَةَ: «تندرستى و قوت و فراغت و جوانى و نشاطت را فراموش مكن، و به وسيله اين (پنج نعمت بزرگ) آخرت را بطلب»! «٢»
طبق اين تفسير، جمله فوق هشدارى است به همه انسانها كه فرصتها و سرمايه‌ها را از دست ندهند كه فرصت، چون ابر در گذر است.
سومين اندرز اين كه: «همان گونه كه خدا به تو نيكى كرده است، تو هم نيكى كن» «وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّه إِلَيْكَ».
اين نيز يك واقعيت است كه انسان هميشه، چشم بر احسان خدا دوخته، و از پيشگاه او، هر گونه خير و نيكى را تقاضا مى‌كند، و از او همه گونه انتظار دارد، در چنين حالى، چگونه مى‌تواند تقاضاى صريح يا تقاضاى حال ديگران را