٦١ أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ كَمَنْ مَتَّعْناهُ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ
٦٢ وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ
٦٣ قالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنا هؤُلاءِ الَّذِينَ أَغْوَيْنا أَغْوَيْناهُمْ كَما غَوَيْنا تَبَرَّأْنا إِلَيْكَ ما كانُوا إِيَّانا يَعْبُدُونَ
٦٤ وَ قِيلَ ادْعُوا شُرَكاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ‌يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَ رَأَوُا الْعَذابَ لَوْ أَنَّهُمْ كانُوا يَهْتَدُونَ
ترجمه:
٦١- آيا كسى كه به او وعده نيكو داده‌ايم و به آن خواهد رسيد، همانند كسى است كه متاع زندگى دنيا به او داده‌ايم سپس روز قيامت (براى حساب و جزا) از احضارشدگان خواهد بود؟!
٦٢- روزى را كه خداوند آنان را ندا مى‌دهد، و مى‌گويد: «كجا هستند همتايانى كه براى من مى‌پنداشتيد»؟!
٦٣- گروهى كه فرمان عذاب درباره آنها مسلّم شده است مى‌گويند: «پروردگارا! ما اينها [: عابدان‌] را گمراه كرديم؛ (آرى) ما آنها را گمراه كرديم همان گونه كه خودمان گمراه شديم؛ ما از آنان به سوى تو بيزارى مى‌جوئيم؛ آنان ما را نمى‌پرستيدند»!
٦٤- و به آنها گفته مى‌شود: «معبودهايتان را بخوانيد»! پس معبودهايشان را مى‌خوانند، ولى جوابى به آنان نمى‌دهند. و عذاب الهى را مى‌بينند، و آرزو مى‌كنند:
اى كاش هدايت يافته بودند!