با گفتار نيكو، سخنان زشت را، و با معروف، منكر را، و با حلم، جهل جاهلان را، و با محبت، عداوت و كينه‌توزى را، و با پيوندِ دوستى و صله رحم، قطع پيوند را، خلاصه، آنها سعى مى‌كنند، به جاى اين كه بدى را با بدى پاسخ گويند، با نيكى دفع كنند!
اين، يك روش بسيار مؤثرى است در مبارزه با مفاسد، مخصوصاً در برابر گروهى از لجوجان، و قرآن كراراً روى آن تكيه كرده است. «١»

ديگر اين كه: «از آنچه به آنان روزى داده‌ايم، انفاق مى‌كنند» «وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ».
نه تنها از اموال و ثروتشان، كه از علم و دانش و نيروى فكرى و جسمى و وجاهتِ اجتماعيشان- كه همه، مواهب و روزى‌هاى الهى است- در راه نيازمندان مى‌بخشند.
***
و بالاخره، آخرين امتيازِ عملى آنان اين است كه: «هر گاه سخن لغو و بيهوده‌اى بشنوند، از آن روى مى‌گردانند» «وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ».
هرگز «لغو» را با «لغو» پاسخ نمى‌گويند، و «جهل» را با «جهل» جواب نمى‌دهند، بلكه به بيهوده‌گويان «مى‌گويند: اعمال ما از آن ما است و اعمال شما از آن خودتان»! «وَ قالُوا لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ».
نه شما را به جرمِ اعمال ما مى‌گيرند، و نه ما را به جرم اعمال شما، اما به زودى خواهيد دانست، كه عمل هر يك از ما چه محصولى به بار آورده است.
سپس مى‌افزايد: آنها با جاهلان بيهوده‌گو، و كسانى كه با سخنان موذيانه