گفتارِ كسانى كه معتقدند، تمام اين سوره مكّى است را تأييد مى‌كند، ولى روايتِ چهارم و پنجم، دليل بر اين است كه اين چند آيه، استثناء در «مدينه» نازل شده، و گواهى است بر قول كسانى كه آنها را «مدنى» مى‌دانند.
به هر حال، اين آيات، شاهدِ گويائى است بر اين كه، گروهى از دانشمندان اهل كتاب، با شنيدن آيات قرآن، اسلام را پذيرا شدند؛ زيرا ممكن نبود پيامبر صلى الله عليه و آله چنين چيزى را بگويد را در حالى كه، كسى از اهل كتاب به او ايمان نياورده باشد؛ چرا كه مشركان فوراً به نفى و انكار برمى‌خاستند و جار و جنجال به راه مى‌انداختند.
***
تفسير:
حق‌طلبانِ اهل كتاب، به قرآن تو ايمان مى‌آورند
از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از بهانه‌هائى بود كه مشركان، براى عدم تسليم در مقابل حقايق قرآن، مطرح مى‌كردند، آيات مورد بحث از دلهاى آماده‌اى سخن مى‌گويد، كه با شنيدن اين آيات، حق را پيدا كرده و به آن سخت وفادار ماندند، و از جان و دل تسليم آن شدند، در حالى كه قلبهاى تاريكِ جاهلانِ متعصب، كمترين اثرى از خود نشان نداد!
مى‌فرمايد: ما آيات قرآن را يكى بعد از ديگرى، براى آنها آورديم، شايد متذكر شوند» «وَ لَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ». «١»

اين آيات، همچون قطراتِ بارانِ پيوسته به يكديگر، بر آنها نازل شد، در شكل‌هاى متنوع، و كيفيات متفاوت، گاهى وعده پاداش، گاهى وعيد دوزخ، گاه،