پروردگارت بود (كه اين اخبار را در اختيار تو نهاد) تا به وسيله آن قومى را انذار كنى كه پيش از تو هيچ انذار كننده‌اى براى آنان نيامده است؛ شايد متذكر شوند!
تفسير:
اين اخبار غيبى را تنها خدا در اختيارت نهاد
در اين بخش از آيات، به «دهمين صحنه» يعنى آخرين بخش از آيات مربوط به داستانِ پر ماجراى موسى عليه السلام مى‌رسيم، كه سخن از نزول احكام، و «تورات» مى‌گويد، يعنى زمانى كه دوران «نفى طاغوت» پايان گرفته، و دوران «سازندگى و اثبات» آغاز مى‌شود.
نخست مى‌فرمايد: «ما به موسى كتاب آسمانى داديم، بعد از آن كه اقوام قرون نخستين را هلاك كرديم، كتابى كه براى مردم بصيرت‌آفرين بود، و مايه هدايت و رحمت، تا متذكر شوند» «وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ مِنْ بَعْدِ ما أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ الْأُولى‌ بَصائِرَ لِلنَّاسِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ».
در اين كه، منظور از «قرون اولى‌» (اقوام عصرهاى پيشين كه هلاك شدند)، كدام اقوامند؟ بعضى از مفسرين، آن را اشاره به كفار قوم «نوح» و «عاد» و «ثمود» و مانند آنها مى‌دانند، چرا كه با گذشت زمان، آثار انبياى پيشين محو شده بود و لازم بود كتاب آسمانى تازه‌اى در اختيار بشريت قرار گيرد.
و بعضى، اشاره به هلاكت قوم «فرعون» كه بازماندگان اقوام پيشين بودند مى‌دانند، چرا كه خداوند، «تورات» را بعد از هلاك آنها به موسى عليه السلام داد.
اما، هيچ مانعى ندارد كه جمله فوق اشاره به همه اين اقوام باشد.
«بَصائِر» جمع «بصيرت» به معنى بينائى است، و در اينجا، منظور، آيات و دلائلى است كه موجب روشنائى قلب مؤمنان مى‌شد، و هدايت و رحمت نيز از