عموم لعن ظالمان و مستكبران داخلند، و گاه، بالخصوص مورد لعن و نفرين واقع مى‌شوند؛ زيرا هر كس تاريخ آنها را ورق مى‌زند، بر آنها لعن و نفرين مى‌فرستد!
به هر حال، اين زشت سيرتانِ اين جهان، زشت صورتانِ آن جهانند، كه آن روز، «يوم البروز» و روز كنار رفتن پرده‌ها است!
***
نكته:
امامان «نور» و «نار»
در منطق قرآن، دو گونه «امام» داريم: امامى كه پيشواى متقين، در مسير هدايت است، چنان كه در سوره «انبياء» آيه ٧٣، در باره گروهى از پيامبران چنين مى‌خوانيم: وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ: «آنها را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما، مردم را هدايت مى‌كردند، و انجام كارهاى نيك و برپا داشتن نماز و اداى زكات را به آنها وحى كرديم، و آنها تنها مرا پرستش مى‌كردند».
اينها امامانى بودند با برنامه‌هاى روشن؛ زيرا توحيد خالص و دعوت به خير و نيكى و حق و عدالت، متن برنامه آنها را تشكيل مى‌داد، اينها امامان نورند كه خط آنها در سلسله انبياء و اوصياء، تا پيامبر خاتم و اوصيايش، تداوم يافته.
و امامانى كه رهبران ضلال و گمراهى هستند، و به تعبير آيات مورد بحث، ائمه نارند.
از ويژگى‌هاى اين دو گروه از پيشوايان، آن چنان كه در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده، اين است كه: «گروه اول، فرمان خدا را بر فرمان خلق و اراده خودشان مقدم مى‌شمرند، و حكم او را برترين احكام مى‌دانند، در حالى كه گروه