شده، هر كس در هر كدام از اينها با من منازعه كند، او را به دوزخ مى‌افكنم»!. «١»
بديهى است، خدا نيازى به اين توصيف‌ها ندارد، مهم اين است كه طغيانگرى انسان، و جنايتگرى او، زمانى شروع مى‌شود كه خود را گم مى‌كند، و باد كبر و غرور مغز او را پر مى‌سازد.
***
اما ببينيم، سرانجامِ اين كبر و غرور، به كجا رسيد، قرآن مى‌گويد: «ما، او و لشكريانش را گرفتيم و در دريا پرتاب كرديم»! «فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِّ».
آرى، مرگ آنها را به دست عامل حياتشان سپرديم، و «نيل» را كه رمز عظمت و قدرت آنها بود، به گورستانشان مبدل ساختيم!
جالب اين كه، تعبير به «نَبَذْناهُم» مى‌كند، از ماده «نبذ» (بر وزن نبض) كه به معنى دور افكندن اشياء بى‌ارزش و بى‌مقدار است. راستى، انسان خودخواه مستكبر و جانى و جبار، چه ارزشى مى‌تواند داشته باشد؟، آرى، ما اين موجودات بى‌ارزش را از جامعه انسانى طرد كرديم، و صفحه زمين را از لوث وجودشان پاك ساختيم.
و در پايان آيه، روى سخن را به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كرده، مى‌فرمايد: «ببين عاقبت كار ظالمان چگونه بود»؟ «فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الظَّالِمِينَ».
اين نگاه، با چشم ظاهر نيست كه با چشم دل است، و اين تعبير، مخصوصِ