روايات فراوانى را از پيامبر اكرم و اهل بيت عليهم السلام در اين باره بيان مى كند. [١] د) در تفسير روض الجنان فصل مستقلّى در «فضل علم قرآن و رغبت در آن» آمده است. در اين فصل ابوالفتوح سخنان كوتاه و نغزى از پيامبر اكرم و صحابه و تابعين و علما در مورد اهمّيت آموختن قرآن و آشنايى با معانى آن مى آورد. [٢] ه ) ذكر فصل مستقلّى در معناى «تفسير و تأويل» و تفاوت اين دو: «... و فرق از ميان تفسير و تأويل آن است كه تفسير، علم سبب نزول آيت باشد و علمِ به مراد خداى تعالى، از لفظ تعاطى آن نتوان كردن، الاّ از سماع و آثار و تأويل. چون كسى عالم باشد به لغت عرب و علم اصول را متقن باشد، او را بود كه حمل كند آيت را بر محتملات لغت؛ چون قدحى نخواهد كردن در اصول و قطع نكند بر مراد خداى تعالى، الاّ به دليل». [٣] از آنچه بيان شد، اين مطلب دانسته مى شود كه در بسيارى از موارد، مباحث عام مربوط به علوم قرآن در مقدمه تبيان آمده، در تفسير ابوالفتوح نيز ذكر شده است؛ به طورى كه تعاريف، واژه ها و مباحث قرآنى مانند: محكم، متشابه، نسخ و... دقيقاً ترجمه تفسير تبيان است و اشعار و آياتى نيز به عنوان شواهد به كار رفته اند، دقيقاً تكرار همان است كه در تفسير تبيان آمده است. بنابراين آنچه به طور اجمال در اين بررسى كوتاه به اثبات رسيد، تأثيرپذيرى ابوالفتوح از تبيان در مباحث گوناگون تفسيرى مى باشد.

[١] روض الجنان، ص ١٧ ـ ١٩ .[٢] همان، ص ٢٢ ـ ٢٣.[٣] همان، ص ٢٣ ـ ٢٤.