مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ١٧٢

منصوص بود از جانب خدا و رسول، او واجب الطاعه بود. پس هر كس كه اراده اخفاء و تغيير آن را داشت از آن [به مقتضاى اين آيه] نااميد مى شد و از اين رو، لازم بود كه هيچ يك از صحابه قادر بر انكار و قادر بر تغيير و مخفى نمودن آن نص نباشند و حال آنكه چنين نيست؛ بلكه از اين نص ذكر و خبر و اثرى هم نيست. پس معلوم مى شود كه ادعا بر اين نص كذب است، و على بن ابى طالب منصوص براى امامت نيست». [١] ٥. آيه ولايت: «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ» . اين آيه كه از آن تعبير به «زكات به خاتم» نيز شده است، يكى از جمله آياتى است كه در شأن على عليه السلام نازل شده است و در گفته هاى بزرگان اشاره به اتفاق و اجماع اهل نقل (شيعه و سنى) در مورد آن بسيار است. در كتاب امامت در پرتو كتاب و سنت از جمله كسانى كه تصريح به نزول اين آيه درباره على عليه السلام نموده اند، طبرى (در تفسير، ج ١، ص ٤٢٥)، سيوطى (در الدر المنثور، ج ٢، ص ٢٩٣) و زمخشرى (در الكشاف، ج ١، ص ٦٢٣) معرفى شده اند. [٢] آلوسى مفسر معروف اهل سنت نيز نوشته است: «غالب اخباريان (اهل حديث) بر آن اند كه آيه ولايت درباره على (كرم اللّه وجهه) نازل شده است». [٣] و باز در المراجعات مى خوانيم: «و احاديث صحيحه در نزول آن درباره على عليه السلاموقتى كه تصدق فرمود انگشتر خود را در حال ركوع در نماز... پس مراجعه كن به صحيح نسائى، يا در تفسير سوره مائده در كتاب الجمع بين الصحاح الستة و حديث ابن عباس را در تفسير اين آيه در