مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٤٥

اطمينان شخصى كاملاً حاصل شود، خواه روايت مربوط به اصول دين باشد يا تاريخ، فضايل و يا موضوعات ديگر. اما در فقه، اطمينان نوعى در حجيت روايت كافى است و اين در صورتى است كه روايت با قرآن مخالفتى نداشته باشد» [١] . وى بر همين اساس در تفسير آيات الاحكام، به روايات آحاد تفسيرى استناد مى نمايد. [٢] ابوالفتوح رازى نيز از سنت معمول مفسّران در تفسير آيات الاحكام پيروى نموده و در ذيل اين گونه آيات به روايات متعددى از معصومان استناد كرده است: الف) در تفسير آيه «وَ أُمَّهاتُكُمُ اللاّتِي أَرْضَعْنَكُمْ...» [٣] با استناد به برخى روايات به توضيح احكام رضاع مى پردازد و مى نويسد: «آنان كه شما را شير داده باشند، مادر رضاع باشند و خواهران از جهت رضاع و هر چه از جهت نسب حرام باشند [از جهت رضاع حرام باشند]؛ لقوله عليه السلام: يحرم من الرضاع ما يحرم من النسب» [٤] . وى سپس درباره يكى از شرايط لازم در شير خوارگى مى نويسد: «... تمامى رضاع به دو سال بود، و هر چه تمام شد آنچه پس تمام باشد، آن را حكمى نبود؛ براى آنكه نه آن باشد و نيز قول النبى عليه السلام: لا رِضاعَ بعدَ الحَولَين و انّما الرضاع ما أنبت اللّحمَ و شدّ العظمَ» [٥] . يعنى اثرى (از نظر محرميت و حرمت نكاح) بر شير دادن پس از دو سال مترتب نيست، بلكه تنها شيرخوارگى در صورتى مؤثر است كه گوشت بروياند و استخوان محكم سازد.