گرفت)؛ ٨/٤٣٢ (از عبداللّه بن عمرو بن عاص درباره صفات رسول صلى الله عليه و آله در تورات)؛ ١٠/٧٩ (از على عليه السلام و ابو هريره و جابر بن عبداللّه و ديگران درباره نفقه فرستادن براى رزمندگان)؛ ١٠/١٧٠ (از ابوهريره درباره اقسام رؤيا)؛ ١٠/١٩٥ ـ ١٩٦ (از محمد بن كعب قرظى و كعب الاحبار درباره توصيف لشكر فرعون و شكافتن دريا و غرق شدن آنان)؛ ١٠/٢٣٨ (از ابو هريره درباره داورى خداوند درباره خلق در روز قيامت)؛ ١١/١٣٨ (از وهب منبه و سدّى درباره داستان جبرئيل و يوسف در زندان)؛ ١١/٢١٤ (از كعب الاحبار درباره صله رحم و نيكوكارى)؛ ١١/٢٧٦ (از ابو هريره درباره وضع مؤمن در گور)؛ ١٢/٢٦٦ (از ابو هريره درباره اوقات نماز)؛ ١٢/٣١٨ (سرنوشت اصحاب كهف از زبان وهب بن منبّه)؛ ١٢/٣٦٢ (از محمد بن كعب قرظى درباره معناى باقيات الصالحات)؛ ١٣/٥٠ (از ابو هريره درباره ريا)؛ ١٤/٤ (از ابوهريره درباره خشوع در نماز)؛ ١٤/٣٢٠ (از عبداللّه سلاّم درباره دعاى موسى به هنگام ورود به دريا)؛ ١٤/١٢٩ (از ابوهريره در مذمّت عزوبت)؛ ١٦/٢١٩ (از كعب الاحبار درباره نوميد شدن ابليس از ظفر يافتن بر آل ابراهيم)؛ ١٨/١٧١ (از ابوهريره درباره سدرة المنتهى) و بسيارى ديگر از اين دست روايات.

ب) روايات ناسازگار با عقل يا آموزه هاى اسلامى

از مطالعه و گشت و گذار در تضاعيف اين تفسير بزرگ بر ما معلوم و مبرهن مى شود كه ابوالفتوح در نقل اخبار و روايات گزارشگر محض نيست؛ بلكه او هر جا كه احساس مى كند خبرى با اصول شريعت و ادله صحيح و يا با مذهب اهل بيت ناسازگار است، به نقض و ردّ يا تأويل آن مى پردازد؛ به طورى كه مى توان گفت اساس كار او بر اين بوده است كه كتاب خود را از مطالب نادرست صيانت كند. او در جايى خود به صراحت مى گويد: «بدان كه قُصّاص از وهب و كعب و جز ايشان چندانى محال و حشو و تُرّهات و