وى اصولاً روش خاصى را در كتابش دنبال نكرده است، ولى با نگاه كلى مى توان گفت كه در بيشتر موارد به شيوه زير عمل كرده است: ١. ابتدا اطلاعاتى درباره نام سوره، شماره آيات، حروف، كلمات، مكى و مدنى بودن و ناسخ و منسوخ بودن آن بحث مى كند و سپس روايات مربوط به ثواب قرائت آن سوره را مى آورد. ٢. ترجمه آيات به فارسى و به روش لفظ به لفظ است. ٣. آيات را تقسيم كرده و با ذكر لفظ «قوله تعالى» به بيان تفسير آن مى پردازد. ٤. ذكر سبب نزول آيات. ٥. نقل اختلاف قرائت. ٦. بيان مفردات آيات و استفاده از امثال و اشعار عربى. ٧. در نهايت هم از روايات و احاديث معصومان استفاده مى كند.

ويژگيهاى تفسير ابوالفتوح

جنبه ادبى

گرچه سبك و شيوه ابوالفتوح واعظانه است و در بحث ادبى غور زيادى نكرده است و اشاره اى مى كند و مى گذرد، ليكن در همين حجم موجود، با كمك شواهد و وجود مختلف لغت و اشتقاق، غايت تلاش و منتهاى تحقيق خود را به عمل آورده است و آن اندازه شواهد از اشعار و امثال كه براى بيان لغت و قواعد عربى آورده است، در هيچ يك از تفاسير ديگر نيامده است. به هر جهت، نكات صرفى ـ نحوى، اشتقاق لغات، ذكر وجود مختلف كلمات قرآن، استفاده از اشعار و امثال عربى، و همچنين استفاده از اشعار فارسى، از مهم ترين جنبه هاى ادبى اين تفسير است.