است [١] ميرزا جمشيد زواره اى و سيد گازر زواره اى دو نفر بوده اند و هر دو از استادان على بن حسن زواره اى مى باشند كه قرائن معتبر خلاف آن را به اثبات مى رساند و هر دو يكى هستند. على اكبر دهخدا در لغتنامه خود ذيل عنوان غياث الدين جمشيد كاشانى، اگر چه براى شرح حال اين منجم از مقاله محيط طباطبايى استفاده كرده است، اما تفسير گازر را ذيل آثار اين ستاره شناس آورده است! [٢] او به اين نكته توجه ننموده كه استاد محيط طباطبايى نخستين كسى است كه شرح احوال اين دو شخصيت را در مقاله مورد استفاده دهخدا از هم تفكيك كرده است. [٣] دكتر ابوالفتح حكيميان [٤] و مرحوم ابوالقاسم قُربانى نيز دچار اين خطا گرديده اند. [٥]

گنجينه هاى گرانقدر

از تفسير گازر در كتابخانه هاى گوناگون عمومى ايران و جهان و نيز كتابخانه هاى شخصى، نسخه هاى خطى ارزشمندى نگه دارى مى شود. قديم ترين آنها كه به وسيله شير احمد التونى فرزند عميدالملك استنساخ شده، مربوط به سال ٩٧٢ق است. [٦] بنابراين نظر برخى فهرست نويسان ـ كه عقيده دارند كهن ترين نسخه اين تفسير متعلق به ملك الشعراى بهار مى باشد و به كتابخانه مدرسه عالى شهيد مطهرى اهدا گرديده و در سال ٩٨٤ق نوشته شده ـ درست نيست.

[١] ريحانة الادب، ج ٣، ص ١٦٥.[٢] لغتنامه دهخدا، ج ١١، ذيل غياث الدين جمشيد كاشانى، ص ١٦٨٧٥، طبع دانشگاه تهران، ١٣٧٧.[٣] ر.ك: مجله گوهر، مهرماه ١٣٥٧؛ مجله آموزش و پرورش، سال دهم، شماره سوم و چهارم.[٤] ر.ك: فهرست مشاهير ايران، دكتر ابوالفتح حكيميان، دانشگاه شهيد بهشتى، تهران، ١٣٥٧.[٥] ر.ك: كاشانى نامه (تحقيق در احوال و آثار غياث الدين جمشيد كاشانى)، ابوالقاسم قربانى.[٦] اعلام الشيعه، ص ٢٧١.