كه در تفسير خود به آياتى مى رسد كه مشعر به ولايت ائمه عليهم السلام است و نيز وقتى به آياتى مى رسد كه شأن نزول آنها براى آل بيت و به ويژه حضرت على عليه السلاممحرز است و علماى عامه و خاصه با اسناد محكم به آن اشاره كرده اند، ضمن اينكه سعى دارد به نوعى به اين موارد اشاره نكند و يا اگر اشاره مى كند به طور گذرا از آنها مى گذرد و با آوردن اشكالات و شبهاتى آنها را رد مى كند، گاهى اوقات نيز مى كوشد فضايلى را كه در آيات براى آن بزرگوار شمرده شده، به ابوبكر نسبت دهد. نمونه بارز اين امر در تفسير آيه غار، روشن مى شود. او در تفسير آيه مى نويسد: «مسئله چهارم، اين آيه دلالت بر فضيلت ابوبكر دارد از چند وجه: اينكه پيامبر صلى الله عليه و آلهابوبكر را براى همراهى انتخاب نمود و كس ديگر را انتخاب ننمود، دلالت دارد بر اينكه ابوبكر ظاهر و باطنش يكى است. ديگر اينكه ابوبكر بر مؤانست و ملازمت و خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله صبر نمود، ولى غير او، از پيامبر صلى الله عليه و آله جدا شدند و اين دلالت بر فضل ابوبكر دارد. وجه ديگر در فضيلت اين است كه خداوند او را صاحب پيامبر صلى الله عليه و آله ناميد و اين دليل كمال فضل است. وجه ديگر اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله در آيه «لا تحزن ان اللّه معنا» به معيّت قائل شده است. و اگر اين معيّت را بر وجه نادرستى حمل كنيم، ادخال رسول اللّه صلى الله عليه و آله نيز در آن لازم مى آيد و اگر اين معيّت را بر وجه نيك حمل كنيم، ادخال ابو بكر در آن لازم است؛ به عبارت ديگر، بايد بگوييم كه خداوند با ابوبكر بود و هر كسى كه خداوند با او باشد، حتماً از متقين و نيكوكاران خواهد بود؛ به دليل «ان اللّه مع الذين اتقوا و الذين هم محسنون»، و مراد از اين حصر است. پس ابوبكر از نيكوكاران و متقين است. وجه ديگر اينكه خداوند فرمود: «فانزل اللّه سكينته عليه» . مرجع ضمير در عليه ابوبكر است رسول صلى الله عليه و آله؛ چرا كه واجب است ضمير به اقرب مذكورات حمل