را مطرح مى نمايد. اما آنچه كه در تفسير رازى وجود دارد و در تمام صفحات آن نيز رعايت شده و از امتيازات اين تفسير به شمار مى آيد، تنظيم و تبويب مطالب است كه خواننده را در يافتن مطلب و موضوعات تفسيرى راهنمايى و يارى مى كند. در بخش مقايسه دو تفسير در مسئله امامت نيز بايد گفت: ابوالفتوح گرچه سعى در دفاع از حقانيت مذهب شيعه دارد، ولى در ذكر اقوال و عقايد مخالف و بهره گيرى از آنها تعصّب به خرج نداده است؛ در حالى كه روش فخر رازى را در برخورد با اين مسئله به دو گونه متفاوت مى يابيم: فخر به هنگام ياد نمودن از نام ائمه عليهم السلام از آنان با احترام بسيار نام مى برد و نام آنان را همتراز و همسنگ با نام پيامبر صلى الله عليه و آله مطرح مى كند. اما آنجا كه بحث از ولايت و امامت و پيشوايى امت مطرح است، شيوه عناد را پيش گرفته است. او نه تنها در بسيارى موارد ذكرى از مسئله امامت ندارد، بلكه سعى دارد كه با ايجاد شبهات و اشكالاتى، مسئله را كمرنگ جلوه دهد و ردّ نمايد و حتى گاهى نيز به ردّ فضايل برشمرده شده در آيات براى ائمه عليهم السلام و به ويژه حضرت على عليه السلام اهتمام مى ورزد و تلاش مى كند كه آن فضايل را به خليفه اول نسبت دهد.