تفسير روض الجنان و روح الجنان، تأليف حسين بن على بن احمد خزاعى نيشابورى، معروف به ابوالفتوح رازى، اوّلين تفسير به گويش پارسى و مشرب شيعى است كه در اواسط سالهاى سده ششم هجرى تأليف شده است. آنچه اين تأليف ارزشمند را در نگاه پژوهشگران عظمت بخشيده است، برخوردارى آن از ثمرات علمى پيشينيان و خالى بودن از كاستيهاى آثار گذشتگان به همراه تلاش علمى نويسنده آن است. جناب ابوالفتوح رازى به خوبى آگاه بود كه علم و دانش ميراث پيامبران است؛ چرا كه رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرموده است: العلم ميراثى و ميراث الأنبياء قبلى. [١] و اين ميراث بى نهايت ارزشمند به دست وارثانشان كه همان دانشمندانند، واگذار شده است و دانشمندان نيز اين امانت عرشى را در گنجينه نوشته هايشان نهاده اند تا ديگران را همچون خود با اتصال بر اين انوار عرشى به بهشت برين ره نمايند. و صد البته دانشمندان با بهره جويى از اين اصول علمى كه از پيامبران به ارث برده اند، به تلاش فكرى و اجتهاد علمى پرداخته و به نتايج و فروعات جديدى دست يازيده و با نهادن آن در گنجينه علميشان بر غناى آن افزوده اند، و اگر چه در اجتهاد خود

[١] كنز العمال، ج ١٠، ص ١٣٣، ح ٢٨٦٦٨.[٢] شرح إحقاق الحق، ج ١١، ص ٥٩٠.[٣] صحيح ابن حبان، ج ١٤، ص ١٠١.