كه ابوهريره با مردم نماز مى خواند، اما او گريخت. جاريه گفت: به خدا سوگند! اگر او را بگيرم، گردن مى زنم. [١] علماى شيعه در كتابهاى حديثى خود اهتمام چندانى به روايات عامّه و از جمله روايات ابوهريره نمى كنند. شيخ طوسى در تمامى كتاب تهذيب الاحكام خود تنها دو روايت از ابوهريره نقل مى كند: يكى در فضيلت ماه رمضان [٢] و ديگرى در حكم روزه روز جمعه. [٣] شيخ مفيد در نقد روايتى از ابو هريره كه گفته است پيامبر فرمود: ان اللّه يبعث لهذه الامة على رأس كلّ مأة سنة من يجدّد لها دينها [٤] ، مى نويسد: اين از اخبار آحاد است و آن را ابو هريره الدوسى نقل كرده است كه عُمر ضمن متهم ساختن وى، او را از حديث گويى نهى و على عليه السلام او را تكذيب كرد و عايشه نيز به كذب او گواهى داد. [٥] به نظر مى رسد اهتمام ابوالفتوح به نقل روايات اهل تسنن و خصوصا روايات ابوهريره در تفسير خود به همان روش مفسران اهل سنت، آن هم بدون هيچ گونه جرح و تعديلى، خود معلول چند امر است: ١. ابوالفتوح در تفسير خود بيشتر مشى اخلاقى و عرفانى داشته و نقل قصه ها و حكايات براى او بسيار زيبا جلوه مى نموده، خصوصا قصه هايى اخلاقى كه حاوى

[١] الكامل، طبرى، ج٥، ص١٣٩.[٢] تهذيب الاحكام، ج٤، ص١٥٢، ح٤٢٢.[٣] مفاد خبر اين است كه روزه در روز جمعه خوب نيست، مگر اينكه از قبل و يابعد متصل به روزه شود. شيخ خبرى از ابن سنان نقل مى كند: قال: رأيته صائما يوم الجمعه. فقلت: جعلت فداك ان الناس يزعمون انه يوم عيد. فقال: كلاّ، انه يوم خفص و دعة. بعد شيخ مى فرمايد: ما به اين خبر عمل مى كنيم و روايت اول عامى است و رجال سند وى از عامّه هستند و به آن عمل نمى شود. تهذيب الاحكام، ج ٤، ص ٣١٥، ح ٩٥٨.[٤] جامع الاصول الستة، ج١٢، ص٦٣، ح٨٨٤١، باب الملاحم.[٥] المسائل الصاغية، ص٧٨.