(روايت دوم) آن است كه درباره مردى آمد كه امر به معروف و نهى از منكر مى كرد، و اين از عمر و على و ابن عباس روايت شده است. (روايت سوم) آن است كه درباره على بن ابى طالب آمد كه در بستر رسول اللّه خوابيد در شب خروجش از مكه و رفتن به غار. روايت شده كه وقتى او در بستر پيامبر خوابيد، جبرئيل بر بالاى سرش و ميكائيل بر پاهايش ايستاده بودند، و جبرئيل ندا مى داد: بخّ بخّ مَن مثلُكَ يابنَ ابى طالبٍ، يباهى اللّه ُ بك الملائكةَ. و آيه نازل شد. [١] ٢. آيه مباهله: «فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ... فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ...». بسيارى از دانشمندان عامه و نيز عموم علماء اماميه، در مورد نزول اين آيه در شأن اهل البيت عليهم السلام اتفاق نظر دارند و آن را دليل بر فضل آنان شمرده و پذيرفته اند كه پيامبر صلى الله عليه و آله در جريان مباهله تنها على عليه السلام و فاطمه عليهاالسلام و حسنين عليهماالسلامرا به همراه خود داشته، و مراد از نساءنا را فاطمه و ابناءنا را حسنين عليهماالسلامو انفسنا را على عليه السلامدانسته اند. آلوسى در روح المعانى مى نويسد: «هيچ مؤمنى در دلالت اين آيه بر فضل خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله ترديد نمى كند و پندار ناصبيها كه اين آيه دلالت بر فضل اهل بيت ندارد، هذيان و نشانه اى از تماس با شيطان است». [٢] زمخشرى نيز اين آيه را قوى ترين دليل بر فضيلت اهل البيت برمى شمرد و مى نويسد:

[١] مفاتيح الغيب، ج ٥، ص ٢٢٣.[٢] روح المعانى، ج ٣، دار احياء التراث العربى، ١٤٠٥ق، ص ١٩٠.