مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٥٣

اين آيه «وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ» را نازل كرد. و رسول خدا ما را مأمور كرد كه نماز را با تكبير آغاز كنيم، ولى با توجه به نزول اين آيات و سوره در آغاز بعثت و نزديك به بيست سال قبل از اسلام ابوهريره و يارانش كجا بودند كه از پيامبر اين سؤال را نمايند. [١] ابوالفتوح در ذيل آيه «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبارَ السُّجُودِ» [٢] از على عليه السلامو ابوهريره و عمر بن خطاب و حسن بصرى و شعبى و اوزاعى روايت مى كند: مراد از «أَدْبارَ السُّجُودِ» دو ركعت نماز فجر است؛ همان سنت نماز بامداد. [٣] همين مضمون در منابع فقهى شيعه از امام باقر عليه السلامروايت شده است. [٤] ابوالفتوح رازى گاهى در تفسير آيه استناد به روايت ابوهريره مى كند تا ديدگاه فقهى خود را تأييد كند و احيانا براى تعيين مصاديق يك حكم شرعى، به روايات ابوهريره استناد مى كند. در باب كفّارات، كه شصت فقير را بايد مدّى از طعام داد، ابتدا مى گويد: شافعى گفت: هر درويشى را مدّى دهد به مدّ پيامبر و آن يك رطل باشد و ثلث... و در اين باب روايتى از ابوهريره نقل مى كند كه مردى به نزديك رسول آمد و گفت يا رسول اللّه ! من در ماه رمضان با حلال خود خلوت كردم. فرمود: برو برده اى آزاد كن. گفت: ندارم. فرمود: دو ماه پيوسته روزه بدار. گفت: نتوانم. فرمود: شصت درويش را طعام ده. گفت: از كجا آرم؟ رسول بفرمود: تاپانزده صاع خرما بياورند و فرمود: اين به شصت درويش بده... . گفتند: جاى حجّت در خبر آن است كه پانزده صاع چون بر شصت درويش تقسيم كنى، هر يك را مدّى رسد؛ براى آنكه صاعى چهار مّد باشد. [٥] ابوهريره و برخى ديگر از صحابه و تابعين، در تفسير آيه «وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ