صفويه در مضيقه مخالفان به سر مى بُرده، از محنت ايام سلف براى شاگرد خود على مفسّر سخن گفته و نشان داده است كه شيعه آن عَهْدْ، اعمّ از علوى و غير علوى، در نهانى به سر مى برده اند». [١] صاحب روضات ذيل شرح حال على بن حسن زوارى مى نويسد: «او از بزرگان شاگردان سيد غياث الدين مفسّر بوده است». [٢] مؤلّف رياض العلماء هم على بن حسن زوارى را از شاگردان سيد غياث الدين صاحب تفسير گازر معرفى مى كند. [٣] مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى مى گويد: سيد غياث الدين استاد على بن حسن زوارى، صاحب تفسير گازر است كه برخى ارباب تراجم در آثار خويش و نيز در پاره اى فهارس به اين موضوع اشاره اى روشن نموده اند. [٤] ابوالقاسم رفيعى مهرآبادى از مورخان معاصر و صاحب تأليفات متعدد نيز اين نكته را مطرح نموده است. [٥] در يكى از منابع معاصر آمده است: «غياث الدين جمشيد زواره اى از اعلام مفسّرين نيمه اول قرن دهم هجرى مى باشد كه على بن حسن زواره اى در كتاب لوامع الانوار خود، وى را استاد خويش معرفى مى كند و مى افزايد: اين بنده ضعيف بى مقدار را استادى بود كه او را سيد غياث الدين مى گفتند. او از سادات زواره و مرد فاضلى بود». [٦] گروهى از نويسندگان معتقدند كه سيد گازر، تفسير مستقلى به نام تفسير ميرزا

[١] مقدمه ديوان مجمر زواره اى، محيط طباطبايى.[٢] روضات الجنات، ج ٤، ص ٣٧٦.[٣] رياض العلماء، ترجمه محمدباقر ساعدى، ج ٣، ص ٤٦٥.[٤] الذريعه الى تصانيف الشيعه، ج ٤، ص ٣١٠ و ص ٢٧٠.[٥] آتشكده اردستان، ابوالقاسم رفيعى مهرآبادى، ج ٣، ص ٢٧٢.[٦] تاريخ تشيع اصفهان، مهدى فقيه ايمانى، ص ٣٤٧ ـ ٣٤٨.