مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٠٢

چهارم: در معنى سوره و آيه و معانى و مفصل و غيره. فصل پنجم: در بيان آنكه فهم قرآن منوط به دانستن تمام آيات است. فصل ششم: در معنى لفظ تفسير. فصل هفتم: در بيان و معناى استعاذه». [١] دكتر محمد شفيعى استاد دانشگاه شيراز مى نويسد: «طرز انشاى اين تفسير بسيار خوب و عبارات آن داراى كمال فصاحت و بلاغت و عارى از اطناب ممِلّ و ايجاز مخلّ است. مطالب تاريخى در آن ذكر شده و ضمن يادآورى بعضى از قرائات، به اشعار عربى و فارسى تمثل جسته است. روش تفسير اين است كه ابتدا چند آيه از قرآن مجيد نقل كرده و سپس به ترجمه و تفسير آن آيات دست زده و اغلب تفاسير آيات چندين برابر خود آيه است». [٢] دكتر رجبعلى مظلومى كه هويت مستقلى براى اين تفسير قائل است و با وجود اعتقاد بر اينكه اين اثر خلاصه اى از تفسير ابوالفتوح رازى است، خاطر نشان مى نمايد: «اين تفسير از شرح و بسط در اعراب و لغت و اشتقاق و اختلاف قرائات و اختلاف مفسّران به دور است، ساده و عوام فهم و روشن بيان كرده است. سخن از تأويل آيات و تفسير مشكلات قرآنى را بر اساس نتيجه اى كه بزرگان دينى و مفسّران پس از تأمل و تعقل گرفته اند، بنياد نهاده و جنبه خطابى قضيّه بيش از همه حفظ كرده است. درباره سبب نزول آيات، همه آنچه را مورد اعتماد بوده، مختصراً ياد كرده است. در تفسير هر آيه، مقدارى مناسب از اخبار و احاديث و مناقب اهل بيت به خاطر ايجاد محبت و ولايت بيان نموده است. در مواردى كه نظير مفسّران اختلاف دارد، به اختصار يادى از آنها مى كند و درمى گذرد و به سنجش نمى پردازد