و در آنها بيشتر كار و مطالعه صورت گيرد تا زمينه استفاده از آنها بهتر فراهم آيد، برخى به اين مجموعه ارزشمند مى تازند و سعى مى كنند كه اين ميراث تفسيرى امامان شيعه را از ارزش بيندازند و به جاى تصحيح و تنقيح و تثبيت، راه نفى و طرد را در پيش مى گيرند. اينان گويا چنين مى پندارند كه اين مجموعه به آسانى به دست ما رسيده و بايد آن را به آسانى هم از دست داد. گاه با يك جمله، كه در يك روايت سنگين و يا مشكل دار باشد، همه روايت را رها مى سازند و برچسب جعل بر آن مى زنند و اگر يك دسته روايت در يك مجموعه روايى قابل پذيرش نبود، آن مجموعه را از دست مى دهند و گاه نيز اين نفى و طرد را به بهانه تهذيب و پالايش پيشه مى سازند و مى پندارند كه كار درستى مى كنند. ما در اين بخش از مقاله به پاره اى از اين به اصطلاح تهذيبها و پالايشهاى غير مطلوب مى پردازيم و از حريم روايات تفسيرى دفاع مى كنيم. بدين منظور به دو موضوع مى پردازيم: ١. تفسير روايى از آيه «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ» ؛ ٢. درستى و اعتبار مجموعه هاى روايات تفسيرى. ١. تفسير آيه «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ» در روايات در التفسير و المفسرون ج ١، ص ٤٦٩ آمده است: «هناك فى التفسير المأثور عن أئمّة أهل البيت عليهم السلام بعض الخلط بين تفسير الظاهر و تفسير الباطن كما حصل خلط بين بعض التطبيقات و التفسير حيث كان المنصوص عليه مصداقاً او من أبرز مصاديق الآية فحسبها البعض تفاسير فكان من الضرورى التمييز بين الأمرين و فصل أحدهما عن الآخر ليعرف وجه الصواب من ذلك ما ورد فى تفسير قوله تعالى: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» بأنّهم آل محمّد صلى الله عليه و آلهفقد وردت هذه الآية فى سورة النحل «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ إِلاّ رِجالاً نُوحِي إِلَيْهِمْ فَسْئَلُوا