روايات تفسيرى بايد پررنگ براى مفسّر مطرح باشد و در آنها تأمّل كند و راه و روش تفسيرى را از امامان الهام گيرد و به گفته هاى آنان در مقام تفسير بهاى كامل دهد و در آنها به دقت غور كند و ساده از كنار روايت نگذرد و شبهاتى كه بعد مطرح مى كنيم و به آنها پاسخ مى دهيم، او را از تعمق در اين روايات و محوريت آنها جدا نسازد.

شبهات و ابهامات

در مورد روايات تفسيرى، شبهات و ابهامات زيادى مطرح شده است و در نتيجه از روايات تفسيرى كمتر بهره برده اند، با اينكه روايات در هر جا حرف اوّل را مى زنند و بايد كه قبل از هر چيز مورد توجه قرار گيرند. اينك به ذكر برخى از شبهات مى پردازيم: ١. در تفسير قرآن، خبر واحد حجت نيست و تنها خبر متواتر و يا واحد محفوف به قرينه قطعى حجّت است. با توجه به اين مبنا، تمسّك به روايات تفسيرى كمرنگ مى شود. ٢. روايات تفسيرى، بيشتر در مقام تطبيق و بيان مصداق است و تطبيق، اساساً تفسير نيست. به اين شكل روايات باز از چشم مفسّر مى افتد. ٣. روايات تفسيرى تنقيح نشده و روى آنها كارى صورت نگرفته است؛ بر خلاف روايات فقهى. بر پايه اين شبهه باز برخى، از روايات تفسيرى فاصله مى گيرند. ٤. بسيارى از روايات تفسيرى، بر خلاف ظاهر قرآن است و امامان عليهم السلام دستور داده اند كه اگر روايتى بر خلاف ظاهر قرآن بود، نپذيريد. ٥. بسيارى از روايات تفسيرى بر خلاف گفتار مفسران است و به اين شكل روايات تفسيرى مهجوريتى پيدا مى كند و از دور خارج مى شود.