ابوالفتوح در مورد اينكه آيا بر خطورات نفسانى كيفرى است يا خير؟ و در مورد شأن نزول آيه «وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحاسِبْكُمْ بِهِ اللّهُ»، روايتى از ابوهريره نقل مى كند.

١٥.٣. ايمان ابوطالب

در باره ايمان ابوطالب، بر اساس منابع حديثى و تاريخى، و ميان شيعه و اهل سنت اختلاف است. مورخان و مفسران اهل سنت، آيه «إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ» [١] را در شأن ابوطالب دانسته اند و از جمله مستندات آنان روايات ابوهريره است كه مى گويد: چون وقت وفات ابوطالب رسيد، پيامبر بر بالين وى آمد و از او خواست كه شهادت به توحيد دهد تا وى گواه ايمان او نزد خدا باشد. ابوطالب گفت اگر قريش مرا سرزنش نمى كردند كه براى ترس از مرگ مجبور به ايمان شده، هر آينه اعتراف مى كردم و خداوند آيه فوق را نازل كرد. [٢] در همين حال ابوهريره اذعان دارد كه ابوطالب مدافع پيامبر در برابر آزار و اذيت قريش بود. وى از رسول روايت مى كند كه: مازالت قريش كافين عنّى حتى مات عمّى ابوطالب. [٣] ابوالفتوح در ذيل آيه ياد شده، روايات زيادى از طريق اهل بيت در ايمان و منزلت ابوطالب نقل مى كند و روايت ابوهريره در مورد كفر ابوطالب را با ادلّه اى ردّ مى كند. [٤]

١٦.٣. پرسشهاى ابراهيم عليه السلام

مفسران در فلسفه سؤال ابراهيم عليه السلام از احياى مردگان و كيفيت معاد آنها در قيامت اختلاف كرده اند. ابوالفتوح با اشاره به اقوال مختلف، روايتى را نيز از پيامبر از طريق

[١] قصص (٢٨): آيه ٥٦.[٢] تفسير الدر المنثور، ذيل آيه.[٣] روض الجنان، ج١٥، ص١٥١.[٤] همان، ج١٥، ص١٥٣.