شيعه، تنها راه مطمئنى را كه حجت شرعى با آن تمام شود، پس از قرآن كريم، روايات ائمه معصوم مى داند. در عين حال مفسران پر آوازه اى چون: شيخ طوسى، ابوالفتوح رازى، طبرسى و از معاصران علامه طباطبايى، براى تفسير آيات قرآن، از صحابه و تابعين، از جمله از ابو هريره نيز روايت نقل مى كنند. [١] در اين ميان روايات ابوالفتوح از ابوهريره چشمگيرتر و تأمل بر انگيزتر است، بخصوص زمانى كه دريابيم وى كمتر به جرح و تعديل آنها پرداخته و خواننده را به حال خود واگذاشته است. اين در حالى است كه در اين گونه روايات، دروغ و اسرائيليات فراوانى يافت مى شود؛ در حدى كه برخى از آنها با روح شريعت و يا اصول مذهب سازگارى ندارند. براى نمونه، ابوهريره در شأن نزول «أَ وَ لَمْ يَكْفِهِمْ أَنّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ يُتْلى عَلَيْهِمْ...» [٢] از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت مى كند: گروهى از اصحاب رسول خدا از تورات مطالبى را مى نوشتند كه خبر آن به پيامبر رسيد. آن حضرت فرمود: بدترين حماقت و گمراهى، از آنِ مردمى است كه از پيامبر خود به پيامبر ديگر و از امت خود به امت ديگرى مراجعه نمايند. [٣] برخى از استنادهاى ابوالفتوح به روايات ابوهريره جهت اعتضاد مبانى فقهى اماميه است. وى در وجوب يا عدم وجوب قرائت فاتحه الكتاب در نماز مى گويد: «و از جمله شرف اين سورت آن است كه نماز درست نباشد، الاّ به اين سورت و هيچ سورت و آيت به جاى اين، بنه ايستد و اين مذهب ماست و مذهب سفيان

[١] در الميزان بيش از ١٣٠ روايت از ابوهريره نقل شده است.[٢] عنكبوت (٢٩): آيه ٥١.[٣] الميزان، ج١٦، ص١٤٩.