عبدالرحمان بن صخر ازْدى يا الدوسى از عشيره سليم بن فهيم، از صحابه رسول خدا به شمار مى رود. وى در سال فتح خيبر، هفت سال پس از هجرت، به اسلام گرويد و تنها سه سال و اندى ملازم پيامبر بود. در جاهليّت اسم او عبد شمس بود و پيامبر او را را عبداللّه يا عبدالرحمان ناميد. درباره مكنّا شدن او به ابوهريره خود مى گويد: «به خاطر گربه اى كه در آستين خود نهاده بودم، پدر صاحب گربه (ابوهريره) ناميده شدم». [١] بخارى نقل مى كند كه از ابوهريره بيش از هشتصد نفر از صاحبان علم، اعّم از صحابه و تابعين، حديث نقل كرده اند كه از صحابه مى توان عبداللّه بن عباس، عبداللّه بن عمر و انس بن مالك را نام برد و از تابعين مى توان على بن حسين (امام سجّاد عليه السلام)، كميل بن زياد، حفص بن عاصم و عكرمه را بر شمرد. [٢] وى آن گاه مى افزايد: در حفظ حديث مى توان ابوهريره را سرآمد عصر خود دانست. [٣] ابوهريره، علاوه بر پيامبر صلى الله عليه و آله، از صحابه آن حضرت مانند: ابىّ بن كعب، اسامة بن زيد، فضل بن عباس، كعب الاحبار، ابوبكر و عايشه نيز نقل روايت مى كند. [٤] وى را از راويان كثيرالحديث است كه بالغ بر ٥٣٠٠ حديث نقل كرده است. [٥] اين احاديث از جهت محتوا، تنوع بسيارى دارد و شامل عقايد، فقه، سيره، ملاحم و حتى طب مى شود. همين كثرت روايات با توجه به دوران كوتاهى مصاحبت ابوهريره با رسول خدا صلى الله عليه و آله، موجب شده كه وى از دوران نخست نقل حديث، متهم به جعل و وضع احاديث شود. [٦] از خود او نيز روايت است كه كثرت رواياتش

[١] اسد الغابة، ج٦، ص٣١٣؛ الاصابة فى تمييز الصحابة، ج٤، ص٢٠٢.[٢] تهذيب الكمال، ج٣٤، ص٣٦٧.[٣] الاصابة فى تمييز الصحابة، ج ٤، ص ٢٠٥.[٤] تهذيب الكمال، ج٣٤، ص٣٦٧.[٥] اضواء على السنه المحمديه، ص ٢٠؛ شيخ المضيره ابوهريرة، ص ١٢٤.[٦] دايرة المعارف تشيع، ج ١، ص٤٤.