ابوالفتوح رازى در تأويل آيات متشابه، پس از تحقيق گسترده و استمداد از آيات محكم قرآن كريم و تتبّع وسيع در لغت عرب، از روايات اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام استمداد مى نمايد؛ مثلاً در نقد ديدگاه كسانى كه «نظر» را در آيات: «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ * إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ» [١] ، نگاه با چشم سر به ذات اقدس الهى در قيامت دانسته اند، پس از ارائه تحقيق ارزنده ادبى، «نظر» را «انتظار» معنى مى كند و در تأييد آن به قول جمعى از بزرگان صحابه و تابعين و روايتى از امير المؤمنين على عليه السلام استناد مى جويد و در اين باره مى نويسد: «اگر گويند: چون تأويل مخالفان باطل كردى، تأويل درست چيست آيت را؟ گوييم: تأويل درست آن است كه: نَظَر، به معنى انتظار است. و اين تأويل روايت كرده اند از امير المؤمنين على عليه السلام و جماعتى اهل علم». [٢]

١٣. شأن نزول آيات و سور

راه منحصر به فرد دستيابى به شأن نزول آيات و سور، مراجعه به روايات منقول از صحابه اى است كه خود شاهد نزول وحى بوده اند. ابوالفتوح رازى نيز از اين قاعده مورد قبول نزد اهل تفسير و علوم قرآن پيروى نموده و هر كجا بحثى از شأن نزول به ميان آورده، به استناد روايات منقول از شاهدان نزول وحى بوده است. شاهد گوياى اين ادّعا روايت مفصّلى است كه در شأن نزول سوره هل أتى و آيات مربوط به فضايل ابرار نقل كرده است. [٣]

[١] قيامت (٧٥): آيات ٢٢ ـ ٢٣.[٢] روض الجنان، ج ٢٠، ص ٥٦ ـ ٥٧.[٣] همان، ص ٧٨ ـ ٨٠ .