مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٢٥

أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيّاتِهِمْ...» [١] ، لفظ صالح بر بالغان افتد». [٢] استفاده از آيه پنجاه سوره ابراهيم: «وَ تَغْشى وُجُوهَهُمُ النّارُ» [٣] براى تبيين واژه «غاشيه» به كار رفته در آيه «هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ» [٤] ، بهره گيرى از آيه «يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً» [٥] ، براى توضيح آيه ١٤ سوره تكوير «عَلِمَتْ نَفْسٌ ما أَحْضَرَتْ» به جهت واژه هاى «محضرا» و «احضرت» [٦] ، استفاده از آيه ٤٥ سوره كهف، براى تبيين آيه اول سوره ذاريات به جهت تكرار واژه هاى «تذروه» و «ذاريات» [٧] از نمونه هاى روش تفسير قرآن به قرآن با عنايت به تكرار مشتقات يك واژه است.

د) مشابهت معنوى

شيخ ابوالفتوح رازى در مقام تبيين آيات «أَ يَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَبَنِينَ * نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ بَلْ لا يَشْعُرُونَ» [٨] ، از آيه ١٧٨ سوره آل عمران كمك مى گيرد؛ حال آنكه ميان اين آيات تشابه از جهت معنى و مضمون بيش از هر امر ديگرى جلب توجه مى كند. وى ذيل آيات ٥٥ و ٥٦ سوره مؤمنون مى نويسد: «آن گه گفت: مى پندارند اين كافران كه اين مدد و زيادت كه ما ايشان را مى دهيم در مال و فرزندان، مسارعت است از ما در حق ايشان به خيرات. «بَلْ لا يَشْعُرُونَ» ؛ بل نمى دانند ايشان كه ما اين نعمت با ايشان بر سبيل استدراج مى كنيم و مثلها فى المعنى قوله تعالى: «وَلا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ