بر خلاف آنكه از شرح حال صاحب جلاء الاذهان اطلاعات كافى و روشنى به دست نيامده است، از مؤلف نيمه دوم تفسير كه به تفسير گازر موسوم است، آگاهيهاى افزون ترى در دسترس مى باشد. سيد غياث الدين جمشيد زواره اى، كه در برخى منابع به سيد گازر شهرت دارد و تراجم نويسان نامش را مولا جمشيد اُزوارى (منسوب زواره) ضبط نموده و عده اى هم از او به عنوان ميرزا جمشيد سخن گفته اند، از محدثان و مفسّران به نام شيعه محسوب مى گردد كه در نيمه دوم قرن نهم هجرى و اوايل قرن دهم مى زيسته است. نسب وى پس از چند واسطه و از طريق سيد كمال الدين حسن مدفون در زواره، به امام حسن مجتبى عليه السلام مى رسد و از سادات طباطبايى مى باشد. وى به دليل دفاع از مكتب تشيع و حمايت از حريم خاندان عصمت و طهارت و نشر دانش ائمه هدى، قبل از روى كار آمدن شاه اسماعيل صفوى (م ٩٣٠ق) در محاق ستم به سر مى برد و مخالفين و معاندين تنگناهايى نگران كننده را برايش فراهم مى نموده اند. وى به دليل شرايط خفقان زايى كه در آن عصر حاكم بوده، چون نمى توانسته است به صورت عَلَنى و عمومى در ترويج و نشر معارف علوى و جعفرى اهتمام ورزد، مى كوشيده تا در حالتى از اختفا به همت شاگردان مشتاق خويش از طريق تشكيل جلساتى حقايق و فضايل و سيره و سنت اهل بيت را بازگو كند. فخرالدين مولا على بن حسن زوارى از شاگردان بزرگ وى كه خود صاحب تفسير ترجمة الخواص و آثار ديگرى در تاريخ و حديث مى باشد، با بهره مند شدن از پرتو انديشه هاى درخشان اين مفسّر گرانمايه و استاد فرزانه، در صدد بوده است تا با مساعد شدن شرايط و رفع تنگناها، اندوخته هاى خود را از طريق تأليف و ترجمه در اختيار فارسى زبانان مشتاق اهل بيت قرار دهد كه بعدها در عصر شاه طهماسب