مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٠٣

و در نقل نظر از مفسّران خاصّه و عامه هر دو اهتمام مى ورزد، امّا از شيعه بيشتر نقل مى نمايد و گاه از عُرفا و اهل اشارت نيز نقل نظر مى كند. از بيان وقايع و حوادث مربوط به آيات دريغ نكرده و گاه داستانى ديگر آورده است. اما بايد دانست كه از تفسير اهل بيت كمتر استفاده نموده و غالباً بر نظر مفسّران مختلف تكيه كرده، البته بدون مقايسه و سنجش و رفع تنافى و اختلاف». سپس دكتر مظلومى نمونه اى از تفسير گازر را از ذيل آيه سوم سوره مائده و ذيل آيه ٢٢٩ سوره بقره مى آورد تا آنچه كه بدان اشاره كرده، مستند باشد. {-٣-}

مؤلّف يا مؤلّفين؟

از مواردى كه مورد بحث پژوهشگران و شرح حال نگاران مى باشد، خلط نام مولف جلاء الاذهان و جلاء الاحزان، يعنى ابوالمحاسن حسين بن حسن جرجانى، با نام سيد غياث الدين جمشيد مؤلف تفسير گازر است. بر اين اساس، عده اى گفته اند اين تفسير را يك نفر نوشته است. مرحوم مُدرّس تبريزى مى نويسد: «بنابر آنچه تحت عنوان جرجانى نگارش داريم، احتمال قوى مى رود كه سيد گازر صاحب تفسير همان ابوالمحاسن جرجانى حسين بوده و تفسير گازر هم عبارت از همان جلاء الاذهان جُرجانى باشد و رجوع به همين عنوان جرجانى حسين نيز نمايند و بالجمله سيد گازر مفسّر، كه تفسيرى هم معروف به تفسير گازر دارد، فى ما بين غياث الدين جمشيد و ابوالمحاسن جرجانى حسين و يا شخص ديگر بودن غير ايشان مُردّد و تفسير او كه از جمله تفاسير اماميه معدود و به تفسير گازر معروف است، فى ما بين غياث الدين جمشيد و تفسير جلاء الاذهان نام ابوالمحاسن جرجانى