اللّهُ عَلَيْكُمْ» و «وَ اللّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ» آمده است. لذا آيه اللّه خويى مى نويسد: «اَفلا يَظْهَر من قوله تعالى: «ءأَشْفَقْتُمْ...» انَّه عِتابٌ على تركِ المناجاةِ خوفاً من الفقرِ اَوْ حرصاً على المالِ؟... و امّا انَّ الفعلَ المذكورَ يكون سبباً لحزنِ الفقراءِ، و وحشةِ الاغنياءِ، فيكونُ تركُه الموجبَ للألفةِ اولى، امّا هذا الّذى ذكَرَه فلَوْ صَحَّ لكانَ تركُ جميعِ المالية اولى من فعلِها، و لكان اَمرُه تعالى بالفعل امراً بما يَحكم العقلُ بأولوية تركِه؛ [١] «آيا از اين قول خداوند در «ءأَشْفَقْتُمْ» ظاهر نمى شود كه جمله عتاب است براى ترك اين مناجات به سبب ترس از فقر و يا حرص مال؟... و اما اينكه فعل مذكور سبب حزن فقرا و وحشت اغنياست و تركش موجب الفت مى شود و اولى است، اگر درست باشد، قطعاً ترك همه واجبات مالى اولى از عمل آن خواهد بود، و امر خداوند به انجام دادن كارى، امر به چيزى مى شود كه عقل، به اولويّت ترك آن حكم مى كند».

٩. سوره دهر (انسان)

از جمله آياتى كه نزول آن در شأن اهل البيت و در حق اميرالمؤمنين و فاطمه و حسنين عليهم السلام قطعى و روشن است و عامه و خاصه به آن اقرار داشته و داستان آن را نقل نموده اند، بخشى از سوره دهر است. داستان از اين قرار است كه امام حسن و امام حسين عليهماالسلام بيمار شدند. جدّ ايشان حضرت محمد مصطفى صلى الله عليه و آله به عيادت ايشان آمد و به اميرالمؤمنين عليه السلام گفت: «نذرى كنى در حق فرزندان. اميرالمؤمنين گفت: با خداى پذيرفتم كه اگر اينان را خداى شفا دهد، من سه روز روزه دارم شكرانه آن. فاطمه عليهاالسلام گفت: من نيز همين نذر كنم. امام حسن عليه السلام گفت: من نيز همين نذر كردم، و امام حسين عليه السلامگفت: من نيز

[١] البيان، ص ٣٧٩.