«او به هنگام سخن گفتن از جهرِ بسم اللّه در نماز مى گويد: على بن ابى طالب عليه السلامجهر در آن نمود، و اين به تواتر ثبت شده است كه هر كس در دينش به على بن ابى طالب اقتدا كند، در دينش هدايت شده است. و دليل بر اين مطلب قول پيامبر صلى الله عليه و آلهاست كه فرمود: اللّهم أدِر الحق مَعَ عَلِىٍّ حَيْثُ دار...». [١] و باز مى نويسد: «از خصوصيات او اين است كه هنگام ذكر اسماى ائمه، اسامى آنان را همچون نام پيامبر صلى الله عليه و آله با عنوان «السلام عليهم، السلام عليه» تعقيب مى كند [٢] . او همچنين هنگامى كه از امام جعفر بن محمد روايت مى كند، اول لقب فخيم آن حضرت (الصادق) را مى آورد و آن گاه با «السلام عليه» اسم ايشان را تعقيب مى كند؛ مثلاً در ج ٣١، ص ٨٥ مى نويسد: قال جعفر بن محمد الصادق عليه السلام. او همچنين در بسيارى از عباراتش نام پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام را به طور مساوى ياد مى كند». [٣]

[١] التفسير و المفسرون، محمد هادى معرفت، ج ٢، ص ٤١٠.[٢] به عنوان نمونه مى توان به موارد زير اشاره كرد: ج ٨، ص ٨٥ . هذه الاية دالة على ان الحسن و الحسين عليهما السلام... ج ١٢، ص ١٩ . انها نزلت فى على عليه السلام و يدل عليه وجهان: «الاول انه عليه السلام لما دفع الراية الى على عليه السلام يوم خيبر قال... ج ١٢، ص ٢١ . اما لما انتهى الامر الى على عليه السلام... ج ١١، ص ٩ . قالت الشيعه: دلت هذه الاية على ان على بن ابى طالب عليه السلام... ج ١٢، ص ٢٥ . الثانى، روى عطاء عن ابن عباس انها نزلت فى على بن ابى طالب عليه السلام... ج ١٢، ص ٤٩ . العاشر، نزلت الاية فى فضل على بن ابى طالب عليه السلام. ج ٢٩، ص ٢٧١ . المسألة الثالثه روى عن على عليه السلام... فلم يناجه احد الا على عليه السلام. المسألة الربعه، روى عن على بن ابى طالب عليه السلام انه قال... ج ٣، ص ٢٤٣ . المسألة الاولى... و الواحدى من اصحابنا ذكر فى كتاب البسيط انها نزلت فى حق على عليه السلام. المسألة الثانية: الذين يقولون هذه الاية مختصة بعلى بن ابى طالب عليه السلام، قالوا....[٣] التفسير و المفسرون، محمدهادى معرفت، ج ٢، ص ٤١١.